دلبستگی

دلبستگی فقط در وردپرس

weathercool — Sun, 15 Jul 2007 21:23:51 GMT

حدود چهار ماهی می شود که در وردپرس می نویسم.
بعضی دوستان سوال می کنند که اینجا هستم یا در ورد پرس..
باید عرض کنم که بلاگفا تمام شد! به هیچ وجه هم قصد برگشتن ندارد چون تازه دارم مزه وبلاگ را می فهمم! فقط از دوستانم می خواهم که آنهایی که هنوز به این وبلاگ لینک داده اند لینک را به http://www.delbastegi.wordpress.com/ اصلاح نمایند من لینک همه شما را در وبلاگ خودم قرار داده ام اگر نبود حتما تذکر دهید.

با تشکر فراوان..

رفع فیلتر

weathercool — Mon, 11 Jun 2007 16:49:54 GMT

مشکلات حل شد!
همچنان در دلبستگی ماندم، رفع فیلتر شدم
بنابراین آدرس من همچنان http://delbastegi.wordpress.com می باشد.

در ورد پرس فیلتر شدم

weathercool — Fri, 08 Jun 2007 19:04:18 GMT

دلبستگی ام در وردپرس در بسیاری از استانها فیلتر شده است در نتیجه اکنون خودم هم به آن دسترسی ندارم! بله به همین راحتی، اینهمه زحمت و وقت و عشقی که بر آن گذاشتم از کف رفت! نمیدانم چرا فیلتر شدم اینها مواردی است که باعث فیلترینگ اشتباه می شود…
1-درج کلمه های کلیدی ممنوع(اعم از غیر اخلاقی و مربوط به عبور از فیلتر)، در قسمت Title(سر تیتر)، Meta keywords (کلمات کلیدی معرف صفحه)وTool tips (توضیحات پای عکس).
2-درج هرگونه لینک به سایتهایی که قبلا مسدود گشته اند.
3-درج هرگونه Link Box که حاوی کلمات ممنوعه و یا لینک به سایتهای غیر مجاز باشد. حالا نمیدانم که اشتباه فیلتر شده ام و یا اینکه باید کلمه احمدی نژاد را هم به کلمات ممنوعه اضافه کنیم چون احتمالا هزینه آخرین پستم که انتقاد از احمدی نژاد بود را گرفتم، فکر میکنم این همان آزادی 360 درجه ای باشد که قولش را جناب احمدی نژاد قبل از پیروزی داده بودند…
خوب حالا بعد از یک سال بلاگفا نوشتن و سه ماه وردپرس نوشتن دوباره وردپرس می نویسم، نمیدانم این بار چند ماه می پاید..

پ ن: ظاهرا مشکل فیلتر شدنم حل شد

HI Word Press

weathercool — Sun, 15 Apr 2007 15:00:18 GMT

به وردپرس نقل مکان کردم

آرزوهای مجازی و حقیقی من

weathercool — Mon, 09 Apr 2007 17:06:18 GMT

به دعوت مونای عزیزمینویسم... بازی آرزوها! به این امید که بازی نباشد و به این امید که فقط آرزو نباشد و به این امید که بر آورده شود و به این امید که همه به خواسته قلبیشون برسون و به این امید که هر سال آرزوهایمان بزرگتر شود...

1)اول از همه برای ملتم و خودم آرزوی شادی و آزادی و سالی بدور از جنگ دارم!

2)و اما آرزوی دوم... عشقی را که میگویند مایه آرامش است بیابم، تا به حال هر چه دیده ام و شنیده ام "عذاب" بوده است و "تکرار" و "لذت"! که "عذاب" دوست داشتنی نیست و "تکرار" خسته کننده و "لذت" شیرینی لحظه. که هیچکدامشان مرا راضی نمی کند.

3) در جایی، مکانی، خوابی، رویایی، نمیدانم! هر جایی، فرصت پیدا کنم ار خدا یکی دو سوال بپرسم و خدا هم جوابم را بدهد رک و پوست کنده نه با اشارات و نشانه ها که من نمیفهمم آنها را در این روزگار!(آخ که چه حالی میده)

4)اگر به پیری رسیدم تنها نباشم و دور و برم شلوغ شلوغ باشد، یک عالمه آدم!

5) خداوندا عقیده ام را از دست عقده ام مصون بدار(تقلب هم عجب شیرین است)

البته بنده یکسری آرزوی مجازی هم دارم که به نوعی مربوط به وبلاگ و وبلاگستان است!
1)امیدوارم هیچ وقت مغرور نشوم. مانند آنچه که به شدت در وبلاگستان رواج دارد!

2) پروردگارا شر فیلتریگ را از سر ما و دوستان ما و دشمنان ما دور بگردان!

3)خدایا زن ذلیلی را از وبلاگ نویسان مرد و مرد ذلیلی را از وبلاگ نویسان زن دور بگردان!

4)دیگر هیچکس در این بازیها قانون نگذارد که اسم 5 نفر را انتخاب کن. اون ته می نویسیم ورود برای عموم آزاد است! فقط از آوردن خردسالان پرهیز کنید!!(آخ چی میشه اگه بشه)

5) خداوندا عقیده ام را از دست عقده ام مصون بدار(تقلب هم عجب شیرین است)

از آنجایی که من دو تا 5 تا آرزو داشتم بنابراین 2 تا 5 نفر را دعوت میکنم به اضافه یک! البته شاید از بین اینها فقط یکی دو نفر بنویسند!

دولت عشق (مهدی) و هرزه گرد تنها (سعید) و فریاد زیر آب (فرزاد)و تلایه (محراب) و سینمای خودمونی (هادی و ایمان) و قلم آزاد (محمود)

کوچه باغ (مهسا) سارا (سارا) حصار تردید (ندا) لیدو (لیلا) با من بمان (دختر باران)

برای رعایت شئونات مردها و زن ها را جدا نوشتم!!

کلامت برایم شعر است

weathercool — Sat, 07 Apr 2007 16:36:18 GMT

کلامت برایم شعر است استاد! نغمه است، ترانه است، لالایی است، شیپور است! تنهاییت برایم درس زندگی است ارزش است، ارزش! و ایمانت برای ایمان.

و اما بازهم شریعتی...

زندگی چیست؟

"نان" ، "آزادی" ، "فرهنگ" ، "ایمان" و "دوست داشتن"

"ایمان" و "دوست داشتن"! این دو بس است. "نان"؟ من هیچگاه گرسنه نبوده ام. "آزادی" همین است آنچه ندارم. "فرهنگ"؟ خدا را سپاس که غنی ام، آنقدر که جهان را و تاریخ را و جامعه را و فلسفه و علم و دین را و انسان را و میراث انسان را و انسانهای بزرگ و خوب را در هر کجای زمان و زمین بوده اند و هستند بفهمم و بشناسم. نه زیاد، همینقدر که نادانی و بیشعوری چهره ام را ترحم انگیز و رقت بار نکرده باشد. "ایمان"؟ زندگی ام مگر جز در آن گذشته است و لحظه ای را جز برای آن زیسته ام؟ حتی ایمان هایی زلال تر و قوی تر در سرزمین خویش پروده ام، بیش از ارزش و توان خویش، در خلق ارزشهای تازه و مرگ ارزشهای کهنه و بد، توانایی به خرج داده ام.

"دوست داشتن"! وای که چقدر دل من میتواند دوست بدارد باورکردنی نیست.

رشته جدید

weathercool — Thu, 05 Apr 2007 23:29:18 GMT

خواندن رشته روانشناسی را آغاز کردم، کامپیوتر را ترم دیگر تمام میکنم وکامل میچسبم به روانشناسی، برایم بسیار شیرین جلوه می کند این روزها...

اینکه جرات کردم و به دنبال عشقم بروم را تا حد زیادی مدیون وبلاگم میدانم، وبلاگی که بسیار شیوه زندگی مرا تغییر داد، اینقدراز این وبلاگستان آموخته ام که حتی بار توهین های کمر شکنی که در این نزدیک به یک سال به من شد را توانستم به لطف خدا تحمل کنم. البته در مورد وبلاگم مفصل در روز تولدش مینویسم! فقط خواستم این خبر را به شما عزیزانم داده باشم که روانشناسی آغاز شد شاید بر روی وبلاگم هم اثرگذار باشد.

خدیا متشکرم

جنبش زنان به دنبال چیست

weathercool — Tue, 03 Apr 2007 16:52:18 GMT

حتما که نباید 8 مارس باشد تا از زن بنویسیم! این هم مقاله ای که قولش را به چند تن از دوستانم داده بودم گفتم که دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد...

در کشور ما برای هر جنبشی یک سری تعاریف وجود دارد که قطعا وابسته به تعاریف دیگر است، یکی از این جنبشهای نوپا جنبش دفاع از حقوق زنان یا همان دفاع از آزادی زن است. که به نظر من به شدت وابسته به تعریف واژه آزادی است.

این فعالیت هم مانند بسیاری از فعالیتهای دیگر در ایران بدون تعریف و پیش آگهی پا به عرصه فعالیت گذاشت و به همین دلیل از ضعفهای زیادی برخوردار است. بسیاری از مفاهیم در این جنبش تعریف نشده است و بسیاری از مشکلات را برای آن به وجود آورده و خواهد آورد. در این موضوع شکی نیست که بسیاری دارند صادقانه برای این جنبش تلاش میکنند و زندگی خود را صرف دفاع از حقوق با ارزشتیرین انسانها یعنی "زنان" میکنند. کسانی مانند شادی صدر و شیرین عبادی و بسیار بسیار دیگر که من نمیتوانم اسم همه آنها را در این مقال بیاورم…

اما به نظر می رسدموضوعی که در اینجا میتواند آینده این جنبش را تعیین کند باز تعریف درستی از خواسته های این جنبش است، تا این هم به سرنوشت اصلاح طلبی مبتلا نشود و به بیراهه نرود. بسیاری از داعیه داران امروزی جنبش زنان تمام تلاششان این است که بتوانند روسری هایشان را بردارند و با شلوارک به خیابان بیایند و لابد آزادانه در دنسینگ ها برقصند وحتما بعد از رسیدن به این هدف هم دیگر مبارزه را رها میکنند و به زندگی جدیدی که با تلاش ساخته اند میپردازند. البته اکثر این افراد کسانی هستند که حاضر به پرداخت هزینه ای برای رسیدن به هدف خود نیستند! و اکثرا در سایه آزادی خواهان واقعی پناه گرفته اند و تنها باعث بیشتر شدن فشار بر آنها می شوند.

پس بهتر است فمینیست های امروز جامعه ما اول از همه صریحا هدف واقعی خودشان را از مبارزه اعلام کنند تا معلوم شود چه میخواهند. درست است که شاید از لحاظ کمی عده ای از طرفداران خود را از دست بدهند(که من فکر نمیکنم کم هم باشد) اما مسلما آینده ای بهتر خواهند داشت. در غیر اینصورت اگر پیروزی هم حاصل شود، قطعا بهتر از پیروزی اصلاح طلبان در دوم خرداد نخواهد بود و بسیار شکننده می باشد. و نکته دوم که نباید از آن غافل شد و تاریخ ثابت کرده که روشنفکران ما همیشه از آن غافل بوده اند در نظر گرفتن ظرفیت جامعه و البته اعتقادات مردم جامعه است، باید در میان توده مردم حضور یابند و ببینند که مردم چه میگویند. نباید رویایی اندیشید.

اندکی به اطراف خود نگاه کنیم پر است از زنانی که "معتقدند" مرد همه کاره زن است، "معتقدند" مرد از زن قوی تر است! "معتقدند" زن بدون اجازه همسر حق خروج از منزل را ندارد، "معتقدند" کار منزل مخصوص زن است و "معتقدند" مرد هر غلطی که دوست دارد میتواند بکند اما زن نه! وبسیار بسیار "اعتقاد" غلط دیگر… تا نتوانیم این "اعتقاد" ها را که در لایه لایه های جامعه ایران جا خوش کرده بشکنیم هزار سال دیگر جنبش زنان پیروز نمیشود و هیچ ربطی هم به اوضاع سیاسی ندارد تنها راه شکستن این "اعتقاد"ها با نوشتن و خواندن است نه فریاد و هیاهو... بله بهتر است نظری به اطراف خود بیاندازیم و بعد برای مردم نسخه بپیچییم. باید خواند و به خواندن دعوت کرد که اگر ندانیم و ندانند، قطعا نتیجه نخواهد داد حتی اگر فریاد بلند باشد...

تلخ مثل "ترش و شیرین"

weathercool — Fri, 30 Mar 2007 22:12:18 GMT

تلخندهای شیرینی که سریالهای عطاران در گذشته بر لبم مینشاند باعث شد که سریال امسالش را هم به دقت دنبال کنم. بله ترش و شیرین را میگویم سریالی که امسال بارها کامم را تلخ کرد تا حدی که چندین بار به خود گفتم چرا باید چنین سریال سخیفی از رسانه ملی که از پول بیت المال تغذیه میشود اجازه پخش بگیرد.

رضا عطاران را برای ساخت سریالهایش در ماه رمضان همیشه دوست داشتم سریالهایی که خیلی زیبا و هنرمندانه "طبل توخالی" بودن ثروتمندان را نشان میداد و در نقطه مقابل آن مردمی را به تصویر میکشید که راه دزدی و چپاول را بلد نبودند و مجبور بودند در فقر زندگی زندگی کنند. مردمی که با شرافت زندگی میکردند و شاید در حسرت بودند اما هیچ چیز را با شخصیت و شرافتشان عوض نمیکردند. موضوعی که به زعم خیلی ها کلیشه عطاران و گروهش شد. اما باز هم من منتظر این کلیشه دوست داشتنی بودم

اما گویا اینبار زندگی آدمهای قصه او متفاوت شده بود...

عطاران که کارگردان خوش شانس امسال شده است و شانس پخش شدن کارش در ایام نوروز را بدست آورد سریال "ترش و شیرین" را بر روی آنتن برد، سریال او اینبار فضایی متفاوت دارد، اینبار آدم "بد"های قصه او آدم های فقیری هستنند که از شرافت چیزی نمیفهمند! آدمهایی که حاضرند برای اندکی ثروت و مال، شرافت خود را به حراج بگذارند...

آقای عطاران اینکه کاراکترهای "ندار" سریال سریال شما هر تحقیری را تحمل میکنند تا به هزار تومان پول برسند را من توهین به ملتم میدانم، ملتی که اکثریتش اینروزها دارند در زیر خط فقر زندگی میکنند و از لحاظ "بی پولی" شبیه شخصیتهای سریال شما هستند اما خیلی هاشان از لحاظ شخصیتی، شباهتی به کاراکترهای سریال شما ندارند...

آقای عطاران امروز چند نفر در خانه اشان تلویزین پلاسما دارند که شما میخواهید ما را به خاطر پلاسما ندیدن کارکترهایت(مردم) بخندانی؟! چند نفر ماشینهای آنچنانی که آدم "خوب"های قصه شما سوار می شوند، را دیده اند؟ که میخواهی ما را به خاطر اینکه بلد نیستند در این ماشینها را باز و بسته کنند بخندانی؟! بله آقای عطاران تو امروز میتوانی با دست انداختن اکثریت مردمت، یک طبقه خاص را بخندانی...! اما مطمئن باش که مردم تو در خلوتشان به تو و هنرت میخندند و شرم میکنند که هنرمندی مانند تو در مملکتشان زندگی میکند...

شاید میخواهید بگویید طنز ساخته اید و هدفتان خنداندن مردم بود که در این صورت به شما میگویم که میتوانستید قصه زندگی خودتان را برای مردم به تصویر بکشید که قطعا مضحک تر هم جلوه میکرد. آقای عطاران خندیدن به مردم دردمند نه ترش است نه شیرین، تلخ است، تلخ ...

نمیخواهم ارزش هنری کارتان را نقد کنم که جزء لودگی و مسخرگی چیزی در آن نیافتم. آقای عطاران یادتان باشد هنر وقتی مقدس است که در خدمت مردم قرا گیرد و هنرمند وقتی با ارزش است که از درد مردم کم کند نه بر آن بیفزاید.

جناب عطاران مخاطب شما در تلویزیون ثروتمندان نیستند، که آنها برای شما و هنرت پشیزی هم ارزش قائل نیستند! آقای عطاران امروز متاسفانه فرصت استفاده از بیت المال به تو و امثال تو داده شده است پس بهتر است مواظب خودت باشی

نوروز می آید، شاد باشیم

weathercool — Mon, 19 Mar 2007 12:39:18 GMT

بوی عید کم کم به مشام میرسد، سال 85 با همه فراز و نشیبش دارد به پایان می رسد و قرار است نوروز بیاید!

هرکس به دنبال دلیلی می گردد که بتواند خود را قانع کند که از آمدن عید خوشحال باشد.

شرایط بد زندگی همه را بی انگیزه کرده، اوضاع بد جامعه، فضای بسته سیاسی و وجود فقر و فحشا و دیدن آدمهایی که در آرزوی لباس نو هستند و مجبورند به بچه هایشان بفهمانند که نوروز هم مانند ایام دیگر است چه لزومی دارد آدم حتما لباس نو بپوشد! و لابد آجیل را در خواب میبینندو شیرینی را در رویا و حتما خواب و رویایشان را هم برای کودکانشان تعریف نمیکنند که اگر سر صحبت باز شود شاید آنها قشنگترش را دیده باشند! سبزی پلو با ماهی شب عید را دیگر فراموش کرده اند نه به این علت که حافظه اشان ضعیف است...

همه ی اینها را میدانم و خوب میدانم که در این وانفسا از امید و شادی و انگیزه نوشتن شاید احمقانه به نظر آید! میدانم اگر بگویم هنوز هم انگیزه است شاید همه فکر کنند یا دیوانه ام یا مرفه بی درد!

اما میخواهم بگویم نباید دست روی دست گذاشت و مصیبت وار به لحظه ها نگریست، هنوز با همه این اوضاع بوی عید را می شنوم و میخواهم با آن زمستان را به سر کنم، هنوز میخواهم بگویم آمدن عید را به نیامدنش ترجیح میدهم، هنوز هم میخواهم از لحظه تحویل سال به وجد بیایم و باور کنم که دعای لحظه تحویل سال حتما بر آورده میشود، هنوز میخواهم از عیدی گرفتن لدت ببرم، هنوز میخواهم مسحور سفره شگفت انگیز هفت سین باشم، هنوز میخواهم نگران ماهی قرمز داخل تنگ باشم هنوز هم میخواهم "نوروز" ، نو روزم باشد ...

اگر به آدمها نگاه کنیم شاید خیلی ها باشند که ما بتوانیم به آنها کمک کنیم، پس ما اوضاع امان از خیلی ها بهتر است،قدرت شاد کردن دیگران را داریم و چه قدرت و امیدی بالاتر از اینکه این توانایی را داشته باشی که لبخندی از امید بر لب کسی بنشانی. سال 86 را سال امید، عشق، صلح، آزادی، دوست داشتن، آرامش، زیبایی و خدا میخواهیم و برای رسیدن به آن تلاش میکنیم.

آدمهایی را که میتوانیم به آنها کمکی کنیم فراموش نکنید و شنیدن ترانه زیبای "فرهاد مهراد" را هم در این ایام از دست ندهید...

بوی عیدی، بوی توت، بوی کاغذ رنگی، بوی تند ماهی دودی وسط سفره نو، بوی یاس جا نماز ترمه ی مادر بزرگ...

با اینا زمستونو سر میکنم، با اینا خستگیم و در میکنم...

پینوشت:

آهنگ زیبای بوی عیدی، بوی توت، بوی کاغذ رنگی… با صدای فرهاد عزیز هدیه من به همه ی دوستان عزیزم