تلخندهای شیرینی که  سریالهای عطاران در گذشته بر لبم مینشاند باعث شد که سریال امسالش را هم به دقت دنبال کنم. بله ترش و شیرین را میگویم سریالی که امسال بارها کامم را تلخ کرد تا حدی که چندین بار به خود گفتم چرا باید چنین سریال سخیفی از رسانه ملی که از پول بیت المال تغذیه میشود اجازه پخش بگیرد.

رضا عطاران را برای ساخت سریالهایش در ماه رمضان همیشه دوست داشتم سریالهایی که خیلی زیبا و هنرمندانه "طبل توخالی" بودن ثروتمندان را نشان میداد و در نقطه مقابل آن مردمی را به تصویر میکشید که راه دزدی و چپاول را بلد نبودند و مجبور بودند در فقر زندگی زندگی کنند. مردمی که با شرافت زندگی میکردند و شاید در حسرت بودند اما هیچ چیز را با شخصیت و شرافتشان عوض نمیکردند. موضوعی که به زعم خیلی ها کلیشه عطاران و گروهش شد. اما باز هم من منتظر این کلیشه دوست داشتنی بودم

 اما گویا اینبار زندگی آدمهای قصه او متفاوت شده بود...

عطاران که کارگردان خوش شانس امسال شده است و شانس پخش شدن کارش در ایام نوروز را بدست آورد سریال "ترش و شیرین" را بر روی آنتن برد، سریال او اینبار فضایی متفاوت دارد، اینبار آدم "بد"های قصه او آدم های فقیری هستنند که از شرافت چیزی نمیفهمند! آدمهایی که حاضرند برای اندکی ثروت و مال، شرافت خود را به حراج بگذارند...

آقای عطاران اینکه کاراکترهای "ندار" سریال سریال شما هر تحقیری را تحمل میکنند تا به هزار تومان پول برسند را من توهین به ملتم میدانم، ملتی که اکثریتش اینروزها دارند در زیر خط فقر زندگی میکنند و از لحاظ "بی پولی" شبیه شخصیتهای سریال شما هستند اما خیلی هاشان از لحاظ شخصیتی، شباهتی به کاراکترهای سریال شما ندارند...

آقای عطاران امروز چند نفر در خانه اشان تلویزین پلاسما دارند که شما میخواهید ما را به خاطر پلاسما ندیدن کارکترهایت(مردم) بخندانی؟!  چند نفر ماشینهای آنچنانی که آدم "خوب"های قصه شما  سوار می شوند، را دیده اند؟ که میخواهی ما را به خاطر اینکه بلد نیستند در این ماشینها را باز و بسته کنند بخندانی؟! بله آقای عطاران تو امروز میتوانی با دست انداختن اکثریت مردمت، یک طبقه خاص را بخندانی...!  اما مطمئن باش که مردم تو در خلوتشان به تو و هنرت میخندند و شرم میکنند که هنرمندی مانند تو در مملکتشان زندگی میکند...

شاید میخواهید بگویید طنز ساخته اید و هدفتان خنداندن مردم بود که در این صورت به شما میگویم که میتوانستید قصه زندگی خودتان را برای مردم به تصویر بکشید که قطعا مضحک تر هم جلوه میکرد. آقای عطاران خندیدن به مردم دردمند نه ترش است نه شیرین، تلخ است، تلخ ...

نمیخواهم ارزش هنری کارتان را نقد کنم که جزء لودگی و مسخرگی چیزی در آن نیافتم. آقای عطاران یادتان باشد هنر وقتی مقدس است که در خدمت مردم قرا گیرد و هنرمند وقتی با ارزش است که از درد مردم کم کند نه بر آن بیفزاید.

 جناب عطاران مخاطب شما در تلویزیون ثروتمندان نیستند، که آنها برای شما و هنرت پشیزی هم ارزش قائل نیستند! آقای عطاران امروز متاسفانه فرصت استفاده از بیت المال به تو و امثال تو داده شده است پس بهتر است مواظب خودت باشی